Przetwórstwo mięsa

Pierwszymi metodami konserwowania mięsa było solenie i suszenie, które w rejonie morza Śródziemnego stosowano jeszcze przed cesarstwem rzymskim. Od czasów średniowiecza produkcja różnego rodzaju kiełbas była znana w wielu regionach świata. Metody produkcji i utrwalania dostosowane były do lokalnych warunków środowiskowych. W Europie południowej przeważały produkty solone/peklowane i suszone, w północnej produkty podsuszane, natomiast w krajach Europy Środkowej kiełbasy wędzone i parzone. Wynalazek Apperta w końcu XIX wieku rozszerzył możliwości produkcji przetworów mięsnych o konserwy pasteryzowane i sterylizowane. Kolejne lata to zwiększanie asortymentu produkowanych przetworów na co wpływ miał rozwój transportu, migracja ludności.

Początkowo, w warunkach produkcji rzemieślniczej ubój zwierząt i produkcja przetworów mięsnych były wykonywane w tych samych warsztatach. Powstanie rzeźni komunalnych spowodowało częściowy rozdział tych czynności poprzez zcentralizowanie ubojów i powstawanie szeregu warsztatów przetwórczych. Przekształcanie warsztatów rzemieślniczych w zakłady przemysłowe w XX wieku odbywało się odmiennie w Europie i w pozostałych regionach świata. W stosunkowo gęsto zaludnionej Europie powstawały średniej wielkości zakłady przemysłowe o pełnym profilu produkcyjnym (uboje, rozbiory i przetwórstwo). Natomiast w obu Amerykach, Australii, czy Południowej Afryce ubojnie budowano w miejscu hodowli zwierząt, a przetwórnie w gęściej zaludnionych ośrodkach miejskich. W ostatnich latach również w Europie zarówno ubojnie, jak i zakłady przetwórcze są lokalizowane z dala od osiedli miejskich.

Dowiedz się więcej, pobierz pełne opracowanie (PDF, 115 KB)

MATERIAŁ TEN ZOSTAŁ OPRACOWANY NA POTRZEBY PROGRAMU FINANSOWANEGO
W LATACH 2013-2016 ZE ŚRODKÓW UNII EUROPEJSKIEJ ORAZ RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ.